توضیحات پروژه

گناوه بندری کوچک، اما پر رفت‌وآمد در استان بوشهر، با وجود بازار و گمرک، یکی از پرتردد ترین بنادر ایران است.
شرح وظایف بندر، ناخواسته به ارائه خدمات به استان‌های دیگر محدود شده بود و خدمات را برای دیگران به‌جز ساکنان خودش ارائه می‌دهد؛ برای نسل نو خود کافی نبود. اهالی در شبکه‌ها و پلتفرم‌ها، امکانات را می‌دیدند ولی تجربه‌ ای از آنها وجود نداشت.
دغدغه ما تنها فرم و ظاهر نبود؛ حضور معماری در این شهر معنای عمیق‌تری لازم داشت.
بندرکاملا آمادگی ایجاد فرصت‌هایی برای تجربه، اجتماع و گسترش فرهنگی را داشت، اما با دقت و به اندازه‌ی نیاز شهر، به یک فشار آرام و پیوسته نیازمند بود که چندجانبه عمل کند. برای ایجاد فضایی که روح داستان شهر را منتقل کند، از اهالی در همه‌ی سنین شنیدیم. شهر روایتی و داستانی داشت که وقت آن بود امتداد آن را با نگاهی نو دنبال کنیم.
خلوص معماری جنوب قابل انکار نیست؛ بندر تنها با هجوم کافه و رستوران‌های جدید وارد جریان تغییر نمی‌شد و همچنین تاثیر حضور یک فضای اجتماعی عمیق و پایدار را نیز کاهش می‌داد.
در فرآیند طراحی، مفهومی جدید اما با ریشه‌های بومی از طراحی کافه و رستوران را در سنگار اعمال کردیم. علاوه بر توجه به جداره‌های شهر، تغییرات ساختاری، فرهنگی و اجتماعی نیز ضروری بود.
شهر به نقاط نوظهوری نیاز داشت تا این نقاط با تشکیل خطوط به صفحات پیوسته‌ای تبدیل شوند که تغییرات اساسی و درونی شهر را فراهم کنند. سنگار اولین نقطه‌ی آرام و امن این شهر شد. ایده، متمرکز بر ایجاد تجربه‌ای فرهنگی، با فضایی کوچک اما چند عملکردی شد، که فرصت تجربه‌های متفاوت اجتماعی را فراهم کند.
به جای طراحی سنتی در قالب ورود، انتخاب، پرداخت و خروج، سنگار را به فضاهای چندکارکردی با مسیرهای سیال تقسیم کردیم، تا کاربران بتوانند آزادانه کشف کنند و تجربه‌ی خود را شکل دهند؛ نوعی ماجراجویی که در آن دیدن، لمس کردن، شنیدن و حتی مشارکت فعال در رویدادهای هنری و اجتماعی ممکن بود و تعامل فعال چندلایه‌ای با فضاها به وجود می‌آورد.
شهر آبستن تغییر بود اما فضای بروز را نداشت. در نهایت، سنگار برای ما تبدیل به یک فلسفه زیستی در شهر شد که بخشی از آن توسط معماری به دوش کشیده شد.

جهت دسترسی به پروژه های بیشتر به این صفحه از سایت مراجعه کنید.