توضیحات پروژه

خانه دو-رو، یک اقامتگاه معاصرِ سازگار با اقلیم است که رابطه بین گشودگی، حریم خصوصی و چشم‌ انداز را در بافت جنگلی مرطوب شمال ایران از نو تعریف می‌ کند. این پروژه که در نزدیکی شهر فومن در استان گیلان و در نزدیکی دریای خزر واقع شده است، با آب و هوای معتدل و بارانی و فرهنگ محلی که به طور سنتی زندگی برون‌گرا را ترجیح می‌دهد، شکل گرفته است. این سایت ۱۸۰۰ متر مربعی بر روی زمینی مرتفع با چشم‌اندازهای پانورامای پیوسته از مناظر جنگلی انبوه قرار دارد. یک رودخانه فصلی از میان زمین می‌گذرد و آن را به دو بخش مجزا تقسیم می‌کند و به عاملی کلیدی در سازماندهی فضایی و معماری خانه تبدیل شده است. این شرایط طبیعی، توپوگرافی، آب و هوا و آب، چالش‌ها و فرصت‌های اولیه زمینه‌ای برای طراحی را تشکیل دادند.

سوال اصلی پروژه این بود که چگونه اصول فضایی سنتی، به جای اشکال تاریخی، می‌توانند معماری مسکونی معاصر مناسب با زمینه خود را شکل دهند. این طرح در پی تعریف مجدد تعادل بین زندگی عمومی و خصوصی، باز بودن و محصور بودن، در عین حال پاسخ به نیاز مشتری به حریم خصوصی، دید کنترل‌شده و آسایش محیطی بود. این پروژه به جای تکرار گونه‌شناسی‌های مسکونی آشنا، یک تجربه معماری جدید را ارائه می‌دهد که ریشه در منطق فرهنگی و اقلیمی گیلان دارد و از طریق یک زبان معماری معاصر و خوانا در سطح بین‌المللی بیان می‌شود.

این پروژه با الهام از معماری بومی منطقه‌ای که زندگی روزمره در اطراف فضاهای نیمه‌عمومی مانند ایوان‌ها جریان دارد، منطقه واسط بین فضای داخلی و خارجی را بازتعریف می‌کند. در فرهنگ محلی، این منطقه به عنوان یک آستانه نرم عمل می‌کند، نه کاملاً عمومی و نه کاملاً خصوصی. در خانه دو طرفه، این مفهوم به یک عمق معماری تبدیل شده است که به عنوان “سطح عمیق” شناخته می‌شود: یک لایه فضایی ضخیم که بین هسته جامد خانه و منظره اطراف آن واسطه می‌شود و بدون جدایی، تمایز ایجاد می‌کند.

سازماندهی فضایی بر اساس حداکثر مساحت مجاز ساخته شده است که منجر به یک هسته جامد فشرده می‌شود که عملکردهای اصلی زندگی را در خود جای می‌دهد. در اطراف این هسته، یک پوسته ضخیم قرار دارد که فضاهای خدماتی مانند آشپزخانه، حمام، انبار و عملکردهای کمکی را در خود جای داده است. از طریق گودی استراتژیک این لایه، توالی از حجم‌های معلق، ایوان‌ها، تراس‌ها و فضاهای نیمه باز پدیدار می‌شود. این فضاها، مناظر کنترل‌شده از جنگل را قاب می‌کنند و در عین حال حریم خصوصی، عملکرد اقلیمی و عمق فضایی را افزایش می‌دهند.

سطوح منحنی که در پوسته ساختمان حک شده‌اند، ارتباط بصری غیرمستقیمی با چشم‌انداز برقرار می‌کنند. به جای قرار گرفتن مستقیم در معرض دید، طبیعت از طریق نماهای لایه‌ای و عمق فضایی تجربه می‌شود. نور طبیعی در درجه اول با پوسته بیرونی درگیر می‌شود و فضاهای داخلی را در نیمه سایه ملایم قرار می‌دهد و حس آرامش و تعلیق زمانی را تقویت می‌کند. گردش در اطراف یک فضای خالی مرکزی شکل می‌گیرد، جایی که یک پله از طریق یک توالی فضایی پیوسته، طبقات را به هم متصل می‌کند که بارها و بارها ساکنان را با محیط اطراف دوباره مرتبط می‌کند.

از نظر مصالح، این خانه با پنل‌های بتنی به ضخامت ۵ سانتی‌متر پوشیده شده است که با استفاده از یک سیستم اتصال خشک بر روی یک زیرسازی فلزی پنهان نصب شده‌اند. یک حفره تهویه شده بین پنل‌ها و پوسته اصلی، کنترل رطوبت را بهبود می‌بخشد، که پاسخی حیاتی به آب و هوای مرطوب است. این پنل‌ها با مخلوط بتنی اصلاح‌شده‌ای تولید می‌شوند که انتشار CO₂ را در مقایسه با بتن معمولی تقریباً ۳۵ درصد کاهش می‌دهد و تعهد پروژه به دوام، مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی و معماری پاسخگو به آب و هوا را تقویت می‌کند.

جهت دسترسی به پروژه های بیشتر به این صفحه از سایت مراجعه کنید.